Ο Κλίνγκμπαϊλ κάνει το Σρέντερ

Αφού ο Σρέντερ κατέλαβε την εξουσία (με τόσο ηλίθιες δηλώσεις ότι ήθελε να κάνει κάτι για τον λαό), παρουσιάστηκε ως καγκελάριος των αφεντικών: φορώντας κοστούμι Brioni και ένα πούρο, ξεκίνησε την παρακμή της σοσιαλδημοκρατίας.

Αυτή είναι η πορεία που θέλει τώρα να ακολουθήσει ο Κλινγκμπάιλ: Αντιδρά στα παράπονα της πολιτικής τάξης ότι το SPD εμποδίζει τις «μεταρρυθμίσεις».

• Ένα σημαντικό ποσό οικονομικών πόρων από τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό έχει καταναλωθεί από τη βαριά βιομηχανία με τη μορφή συμβάσεων όπλων.
• Πολλά δισεκατομμύρια έχουν δαπανηθεί για τις λεγόμενες ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
• Το άμεσο κόστος του πολέμου στην Ουκρανία, ύψους ενενήντα δισεκατομμυρίων ετησίως, σίγουρα δεν χρηματοδοτείται επαρκώς. Σε αυτό προστίθενται το κόστος για τους Ουκρανούς πολίτες που λαμβάνουν κοινωνική πρόνοια και τα έξοδα στέγασης που πρέπει να επωμιστούν οι δήμοι, συσσωρεύοντας περαιτέρω βουνά χρέους.

Αλλά, για παράδειγμα, οι χημικές και αυτοκινητοβιομηχανίες απολύουν δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους και υπαλλήλους και εξακολουθούν να μην καταφέρνουν να επιτύχουν ικανοποιητικές αποδόσεις. Σε αυτή την περίπτωση, η μηχανή προπαγάνδας προσανατολίζεται στην αύξηση της εισροής εργασίας.

• Η μερική απασχόληση των γυναικών υποτιμάται στον κοινωνικό λόγο (τρόπος ζωής...).
• Στόχος είναι η παράταση του εργασιακού βίου και η δυσκολότερη λήψη σύνταξης.
• Η οκτάωρη εργάσιμη ημέρα δεν θα πρέπει πλέον να θεωρείται ο κανόνας.
• Το κόστος της υγειονομικής περίθαλψης είναι πολύ υψηλό και οι άδειες ασθενείας δέχονται κριτική.

Το CDU είχε ήδη ξεκινήσει αυτή τη συζήτηση (Merz: «Δεν εργαζόμαστε αρκετά»). Τώρα ο Klingbeil προωθείται και δεν συνειδητοποιεί πόσο απερίσκεπτα προχωρά.

• Αποδομεί τα επιτεύγματα του εργαζόμενου πληθυσμού και δεν σκέφτεται καν τη μελλοντική μοίρα της σοσιαλδημοκρατίας.
• Η ηγεσία του SPD απλώς κυνηγά το πνεύμα της εποχής (εξοικονόμηση CO2, κατάργηση της έμφυλης διαφοροποίησης, ανάπτυξη μέσω του επανεξοπλισμού), ενώ η βάση στρέφεται μακριά και βλέπει τον εαυτό της να εκπροσωπείται από άλλες πολιτικές δυνάμεις.

Με τον Κλίνγκμπαϊλ στο τιμόνι (και τον Μιερς στο παρασκήνιο), το SPD παραπατάει άσκοπα μέσα στην κοινωνική συζήτηση. Μόνο τα αφεντικά γνωρίζουν ακόμα τι αντιπροσωπεύει το SPD.